JUST A FLANEUR IN AMSTERDAM

Amsterdam, the cultural center of the Netherlands and the ideal place to be for many and for different reasons: picturesque alleys, interesting architecture (e.g Dutch Golden Age), international flair, legal marijuana, vibrant nightlife…and the list never ends!

You should stay for at least a week if you want to wander around the narrow alleys like a flâneur, cross its tiny bridges and discover all the hidden treasures, usually difficult to notice at a quick glance. This journal mentions only a few highlights…rain, wandering around, cheap but tasty lunch (don’t forget to try the traditional erwtensoep or snert, soup made out of peas and sausage), sightseeings, vivid corners and a variety of colorful images…

A loggia filled with old books and vinyls…
Those little discoveries that happen by accident are the most exciting sometimes. An old loggia, right in the heart of the city, houses a flea market of old books and vinyls. Although most books were written in Dutch, so there was not a big variety of choices for foreigners, it was one of the most unique experiences of my trip. A trumpet lies next to a Bob Dylan vinyl and right next to Edith Piaf and Bach; music knows no borders or eras. To the left, two male figures: one is rolling his cigar and enjoys his coffee using a glass of beer (!) and the other is hiding behind his newspaper. Both gave me the impression that they were, in fact, trying to avoid any visitors. This peaceful and quiet loggia, a parallel world in complete contrast to the city center bursting with people.

That embroidered sweater…

“Here comes the sun”! After a couple of hours of heavy rain that led me to the nearest second hand/ vintage shop (check out Vintage Shops Amsterdam) ,to buy a warm embroidered sweater, the sun made its debut. Sometimes rain covers the city with a veil of romance and sweet melancholy but without a doubt, the sun enhances the vibrant color palette of Amsterdam. Surrounded by the warmth of my new sweater, I enjoyed my hot cup of coffee right next to the Staalmeestersbrug bridge and a reddish-brown sleeping cat.

Grab a beer…

Many would say that after sunset, Amsterdam comes to life. I say that this city never sleeps. I wandered as much as I could around the central city market, but then I felt like exploring some distant hoods. One of my stops was the Heineken Experience museum, that used to be an actual brewery, but nowadays it offers interactive tours in the Heineken premises that lead to a tasting room.

Outside the museum, the city lights and the elegant vitro, set the mood for the upcoming holidays.

Not just a monument…

Christofer Wren once said that “Architecture aims at eternity” and that is exactly what I am thinking every time I see the impοsing Magna Plaza, the most well – known shopping center of the city, which also happens to be a monument of great importance and value. It also lies right behind the Royal Palace of Amsterdam. One thing you should check off your to-do list, is to drink a hot cup of coffee at the top floor of this neo-gothic building, at a cafeteria that offers spectacular views.

Even if you don’t wish to become part of the city, it is worth becoming a simple spectator of its bustling, bohemian life. Even for one day…

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΚΡΥΦΟ ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ

Ένα απόφθεγμα λέει πως το Amsterdam είναι η πόλη της αμαρτίας, αλλά στην πραγματικότητα είναι η πόλη της ελευθερίας.  Το απαγορευμένο: Σε αυτό το μέρος, το παράνομο γίνεται έννομο και αποδεκτό και οι ενοχικές στιγμές μετατρέπονται σε απλές καθημερινές στιγμές. Με φίλους στα coffee shops για space cake και «τσιγάρο» ή σε μια βόλτα προς την περιοχή των Red Lights, γεμάτη με βιτρίνες- οίκους ανοχής, που εκθέτουν…γυναίκες.

Είναι 7.00 το πρωί και είμαστε στο πόδι ήδη. Η διαδρομή με το intercity τρένο από Enschede για Amsterdam, προβλέπεται γύρω στις δύο ώρες. Ζεστός καφές. Aπό το παράθυρο, ο καιρός δείχνει από τώρα την κακή του διάθεση. Σακίδιαθερμόςαδιάβροχη κάπα που είχαμε αγοράσει την προηγουμένη με €0,50 (σκίστηκε με το που φορέθηκε!)φωτογραφική και έτοιμοι για το ταξίδι μας.

Οι Ολλανδοί τα Σαββατοκύριακαπραγματοποιούν τα περισσότερα δημόσια έργα, για να μην εμποδίζουν τον κόσμο που πηγαίνει στη δουλειά του τις καθημερινές. Δεν το γνωρίζαμε. Μία απλή απευθείας διαδρομή των δύο ωρών, μετατράπηκε σε τετράωρη διαδρομή, κατά τη διάρκεια της οποίας αλλάξαμε τρία τρένα και ένα λεωφορείο. Ο οδηγός του λεωφορείου, φαν των Beatles, άκουγε όλη τη δισκογραφία τους , κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, κάνοντάς μας να νιώθουμε παιδιά των λουλουδιών που πάνε μονοήμερη στο Woodstock! Στο τρένο δε, αν εξαιρέσεις ότι στην τελευταία διαδρομή είχα απέναντί μου έναν Ολλανδό, που είχε τιμήσει δεόντως τη ζυθοποιία της Heineken, τα πράγματα κύλησαν σχετικά ευχάριστα. Η άψογη οργάνωση μεταξύ των συγκοινωνιών, έκανε το ταξίδι μας αρκετά εύκολο.

Πρώτες εντυπώσεις…

Το Amsterdam μας καλωσόρισε με μία δυνατή μπόρα. Η μικρή ομπρέλα που είχαμε, δεν αρκούσε να προστατέψει δύο άτομα. Πρώτη εικόνα που βλέπεις βγαίνοντας από το σταθμό του Amsterdam Centraal, η αναμενόμενη.  Κανάλιακαραβάκια που πλένονται με το νερό της βροχής, γραφικά κτίσματα υψώνονται κατά μήκος της πιο κεντρικής πλατείας, της Stationsplein, ένα τραμ κάνει την προσπάθειά του να περάσει ανάμεσα από πεζοπόρους, από όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, ποδηλάτες και μερικά αυτοκίνητα.

Έπρεπε να βρούμε προσωρινό καταφύγιο μέχρι να κοπάσει η βροχή. Η περιοχή διαθέτει café bistro, όλα γεμάτα. Ύστερα από δεκάδες προσπάθειες, βρήκαμε ένα μικρό, γραφικό café, δίπλα στη γέφυρα Staalmeestersbrug, δημοφιλής στα ερωτευμένα ζευγαράκια που τοποθετούν ένα λουκέτο στα κιγκλιδώματά της, με την ελπίδα πως η αγάπη τους θα κρατήσει για πάντα. Μπορεί η ιδέα του λουκέτου να μην με ενθουσίασε, ωστόσο αξίζει κανείς να επισκεφθεί αυτή τη μικρή γέφυρα, ερωτευμένος  ή μη και να αφήσει τη θέα να τον αποζημιώσει. Το bistro ήταν ωραίο, αρκετά κρύο ωστόσο, πράγμα σπάνιο στην Ολλανδία που η επαρκής θέρμανση είναι δεδομένη, γεγονός που δυσκόλεψε το στέγνωμα των ρούχων που φορούσαμε, τα οποία είχαν γίνει πια μούσκεμα από τη βροχή.

Μια νοσταλγική στοά…

Αφού σταμάτησε η καταιγίδα και ο ήλιος έκανε το δειλό του ντεμπούτο, αποφασίσαμε να συνεχίσουμε την περιπλάνησή μας. Χωρίς κάποιο πλάνο ή την καθοδήγηση ενός GPS, ύστερα από ένα δεκάλεπτο περπάτημα, βρεθήκαμε μπροστά σε μια στοά, χωρίς όνομα, με μία καρτέλα από χαρτόνι που έγραφε στα Αγγλικά ‘CD- BOOKS’. Μπήκαμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Περνώντας το κατώφλι της μεγάλης εισόδου κανείς βλέπει πέντε, έξι πάγκους στη σειρά γεμάτους με βιβλία και παλιά αντικείμενα. Μια τρομπέτα κρέμεται δίπλα στον Bob Dylan και πάνω από την Edith Piaf και τον Bach, θυμίζοντάς μου πως η μουσική δεν γνωρίζει σύνορα ή εποχές. Στο βάθος, δυο ανδρικές φιγούρες: ο ένας στρίβει το τσιγάρο του και απολαμβάνει τον καφέ του μέσα από ποτήρι μπύρας και ο δεύτερος, χωμένος μέσα στην εφημερίδα του, δίνουν περισσότερο την εντύπωση νοικοκυραίων που προσπαθούν να διώξουν τους ανεπιθύμητους επισκέπτες από το σπίτι τους, παρά πωλητών. Δεν θέλαμε να τους ενοχλήσουμε περισσότερο. Συνεχίσαμε ευθεία προς το τέλος της μικρής στοάς για να συναντήσουμε άλλο ένα κανάλι…και άλλο…

Το βράδυ άναψε το κόκκινο φως…

Ο καιρός μας έκανε τη χάρη και το υπόλοιπο της ημέρας κύλησε χωρίς μία στάλα βροχής. Περπατήσαμε όλους τους εμπορικούς δρόμους του κέντρου, περάσαμε μπροστά από το κτίριο της Heineken Experience και παρατηρήσαμε με σχετική αδιαφορία τους δεκάδες τουριστών, να φωτογραφίζονται μπροστά από την επιγραφή-σύμβολο IAmsterdam . Όταν είχε πια βραδιάσει, αρχίσαμε να εξερευνούμε την περιοχή των Red Lights, γνωστή ως Red Light District.

Αφού περάσαμε έξω από δεκάδες coffee shopsκακόφημα clubs, το Mουσείο Κάνναβης και μια μεγάλη βιτρίνα με εξοπλισμό καλλιέργειας κάνναβης, κατευθυνθήκαμε προς τα δρομάκια με τους οίκους ανοχής, που όχι απλά δεν είναι ένοχο μυστικό αλλά αποτελούν τουριστικό θέλγητρο της πόλης. Δύο βιτρίνες σε ένα στενό δρομάκι. Δύο γυναίκες . Η μία λικνίζεται πάνω σε στύλο, η δεύτερη επιδίδεται σε παιχνίδι ρόλων παριστάνοντας τη γραμματέα σε γραφείο, φορώντας τα απολύτως απαραίτητα. Μια παρέα δεκαοχτάχρονων νεαρών, εικάζω αραβικής καταγωγής, πλησιάζουν τη βιτρίνα και η μία από τις δύο κοπέλες, ανοίγει την πόρτα και με απόλυτα επαγγελματικό ύφος, σαν να τους έδινε οδηγίες για τα καλύτερα αξιοθέατα της πόλης, τους ενημερώνει για τις σχετικές χρεώσεις και υπηρεσίες.

Βγαίνοντας από το στενό δρομάκι, καταλήγουμε σε ένα πλακόστρωτο δρόμο, γεμάτο από ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο. Ιάπωνες, Αμερικάνοι, Άγγλοι, Έλληνες, σχεδόν κανένας Ολλανδός. Και αν υπήρχε, χάθηκε στο πλήθος. Η ώρα ήταν περασμένες 22.00 και έπρεπε να προλάβουμε το τελευταίο τρένο για Enschede. Δυστυχώς για εμάς, αλλάξαμε και πάλι τέσσερα μέσα συγκοινωνίας, μόνο που αυτή τη φορά κοιμόμασταν σε όλη τη διαδρομή!

Τελικά η ελευθερία οδηγεί στην αμαρτία ή απλά απενοχοποιεί ταμπού; Στο Amsterdam κανείς βρίσκει την απάντηση εύκολα. Ακόμα και αν δεν θέλεις να γίνεις συμμέτοχος στην πολύβουημποέμικη ζωή της πόλης, αξίζει να γίνεις παρατηρητής της. Έστω και για μια μέρα.

Δημοσιεύθηκε στο προσωπικό μου blog