SOLO HIKING MOUNT CHORTIATIS

Mount Chortiatis with maximum altitude 1,201 metres, lies in the Eastern part of the city of Thessaloniki and offers an amazing natural scenery to those who wish to explore its trails and hike up to the top “Keraies” (means antenas), to enjoy the panoramic view of Thermaikos gulf, Chalkidiki, Soho, Nigrita and the lakes of Agios Vasilios and Volvi!

With marked trails, easy routes (level B) and within a short distance from the city centre, it is the ideal destination for families with children, hikers and downhill enthusiasts (marked trails for bikers are available). Τhe Refuge of Chortiatis is open mainly on weekends and it’s usually the final stop of most hikers. However, it is strongly recommended that you hike to the top, even if it’s a bit challenging for a beginner, since it’s the most beautiful part of the entire route. The vegetation becomes thicker and the trails more uphill; for those who wish to challenge their limits, nature offers its beauty to the maximum! In the end, you will be able to enjoy the amazing view from the highest spot in the whole region.

Let’s start from scratch. Although it was a weekday, we decided to go hike the mount. In this way we would have the whole place to ourselves, skipping the numerous visitors during the weekends. During the week, even the refuge is closed, so if you are planning to explore the area then, keep in mind that you will probably be on your own! In this case, it is wise that you invite a friend or two, especially if you don’t know the area very well and always have a GPS app downloaded on your cellphone. Even though the trails of the mount are not on the map, the application will help you calculate the distance from the highway around Chortiatis or at least through the village itself.

The route is a bit challenging from the beginning, with small and big rocks on your way, so you should wear non-slip shoes. After a short uphill hike, you will find the first trail of the mountain, which is full of evergreen bushes, like kermes oaks, creating an impenetrable vegetation around the trail. At 700m. height you also meet oak trees and cedar trees.

Spring season, before June is ideal for excursions in nature, since even in midday, the temperature is mild and the sun gives a pleasant warm feeling to the hikers. Although Chortiatis Mount offers a variety of marked routes, you should be careful which trail you choose, because some are quite challenging and longer and some easier and shorter.  Unfortunately there are no signs whatsoever, so as a beginner, you will simply choose a route by chance and the more you hike the area, the more routes you will discover. Good news though, no matter which trail you choose, they all end up in valleys and small “oasis”, ideal for lunch breaks. This allows all hikers to rest in between, and hike the mountain at their own pace while enjoying the peaceful surroundings.

If you are a more experienced hiker, you can hike non-stop straight to the top, within two hours, but if you are not familiar with the surroundings, it is strongly recommended that you start your excursion early in the morning to have plenty of daylight during your route. Another reason you should start in the morning is that although the uphill route is relatively easy, the downhill route is a bit challenging. If you hike during the weekend, the refuge is always open, so there is always the choice to leave with other hikers or spend the night at one of their cozy rooms.The higher we hike, the thicker the vegetation becomes, with a variety of deciduous trees, like chestnut tree, ash tree, oak tree, as well as clinging plants and  spring flowers like geranium, orchid etc.

Even during summer season, it can get quite chilly up there, so I suggest you take a waterproof jacket with you, because as the altitude gets higher, the temperatures drop dramatically.

The trail to the top is reached within a short walking distance from the Refuge and it ends up to the top “Keraies”; the trail is not marked since it is the only one leading to the top.

Tip: When you reach the central road leading to Keraies, you will meet a small crossroad. Go left.

This last part of our route happens to be the most beautiful (850-1200m.). You will meet a fairytale scenery, a forest of beech trees, cyclamen flowers, geraniums, lilies, violas, buttercups… It is worth mentioning that there is a big variety of mushrooms but not all of them are edible so be cautious. After 15-20 mins walking, at the final stage of our hiking, the road is more accessible and flat, the sun is hard and big and the view takes your breath away! The spot is ideal for picnic or sunbathing. If you happen to be a biker than you should know that even up there, you will find marked trails for cyclers.

A little throwback here. Back in the day, the area used to have rich fauna, like wolves and wild boars but to this day, their population has been dramatically reduced due to illegal hunting. If you respect the surrounding area and keep quiet, you might see squirrels, rabbits and plenty of lizards. Hunting is strictly prohibited and there are signs around the area clearly indicating that.

Tip: As I mentioned above, your return may be a bit challenging, so it is strongly recommended that you take a baton with you and as weird as it sounds, don’t forget to cut your toe nails; the continuous downhill route can be quite painful for your feet. Last but not least, always check the weather forecast beforehand.

If you’re keen on exploring this small treasure of Northern Greece and wish to enjoy the beautiful scenery through your own eyes, then follow these tips, grab your backpack and hike the evergreen trails of mount Chortiatis!

SOLO ΑΝΑΒΑΣΗ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΧΟΡΤΙΑΤΗ

Το βουνό του Χορτιάτη, με μέγιστο υψόμετρο στα 1.201 μέτρα,  υψώνεται Ανατολικά της Θεσσαλονίκης και προσφέρει εικόνες απείρου φυσικού κάλους σε όποιον εξερευνήσει τα μονοπάτια του και ανέβει ως την κορυφή Κεραίες, από όπου κανείς μπορεί να απολαύσει πανοραμική θέα προς τον Θερμαϊκό, τη Χαλκιδική, το Σοχό, τη Νιγρίτα, τις λίμνες του Αγίου Βασιλείου και της Βόλβης!

Με σηματοδοτημένα μονοπάτια, σχετικά βατές διαδρομές (επίπεδο δυσκολίας Β) και σε απόσταση αναπνοής από την πόλη της Θεσσαλονίκης, αποτελεί ιδανικό προορισμό για οικογένειες με παιδιά, αναβάτες αλλά και λάτρεις του downhill (υπάρχουν μάλιστα ξεχωριστά σηματοδοτημένα μονοπάτια για τους τελευταίους). Το Καταφύγιο ΣΕΟ Χορτιάτη, που λειτουργεί κυρίως τα Σαββατοκύριακα, είναι συνήθως ο τελικός προορισμός των αναβατών, ωστόσο το δεύτερο κομμάτι της ανάβασης προς την κορυφή, αν και λίγο πιο δύσκολο για κάποιον αρχάριο, είναι κατά τη γνώμη μου το πιο όμορφο. Η βλάστηση γίνεται αρκετά πυκνότερη,  η διαδρομή πιο ανηφορική, για όσους θέλουν να δοκιμάσουν έστω και λίγο τις αντοχές τους και η Φύση προσφέρει απλόχερα τις ομορφιές της. Για το τέλος μένει η υπέροχη θέα από το ψηλότερο σημείο της Θεσσαλονίκης, που σίγουρα θα σας αποζημιώσει!

Ας το πάρουμε όμως από την αρχή. Αν και καθημερινή, αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε την ανάβασή μας στο βουνό, καθώς γνωρίζαμε πως θα γλιτώναμε κατ’αυτόν τον τρόπο τους εκδρομείς, που ξεχύνονται στην περιοχή τα Σαββατοκύριακα. Τέτοιες μέρες ακόμα και το Καταφύγιο ΣΕΟ είναι κλειστό, οπότε όποιος επιχειρήσει να επισκεφθεί την περιοχή, θα πρέπει να έχει υπόψιν του πως θα είναι στην κυριολεξία ο μόνος άνθρωπος πάνω στο βουνό! Σε αυτή την περίπτωση λοιπόν, καλό είναι να βρείτε παρέα ένα με δύο άτομα, ιδιαίτερα αν δεν γνωρίζετε καλά την περιοχή και φυσικά να έχετε εγκατεστημένη την εφαρμογή του GPS στο κινητό σας. Αν και τα μονοπάτια της περιοχής δεν είναι χαρτογραφημένα, η εφαρμογή θα υπολογίσει σε ποια απόσταση βρίσκεστε, είτε από τον περιφερειακό χωματόδρομο του Χορτιάτη , είτε από τον ομώνυμο οικισμό.

Η διαδρομή ξεκινάει με μια μικρή ανοδική πρόκληση, αποτελούμενη κυρίως από πέτρες και βράχια, γι’αυτό καλό είναι να φοράτε καλά, αντιολισθητικά παπούτσια. Μετά το τέλος της μικρής αυτής ανάβασης, θα βρεθείτε αμέσως σε ένα από τα μονοπάτια του βουνού, το οποίο, όπως τα περισσότερα, είναι σκιερό και περιβάλλεται από αειθαλή σκληρόφυλλα (κυρίως πουρνάρια και γαύρους), τα οποία σχηματίζουν αδιαπέραστη βλάστηση τριγύρω. Ρουπάκια και κέδροι επίσης καλύπτουν τα πρώτα 700 με 850 μ. της διαδρομής.

Οι ανοιξιάτικοι μήνες πριν τον Ιούνιο, είναι ιδανικοί για εξορμήσεις στη Φύση καθώς ακόμα και τις μεσημβρινές ώρες, η θερμοκρασία βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα και ο ήλιος αντί να επιβαρύνει τον αναβάτη, του προσφέρει μια ευχάριστη αίσθηση ζεστασιάς. Κατά μήκος της πλαγιάς υπάρχουν διάφορες σηματοδοτημένες διαδρομές, ωστόσο χρειάζεται προσοχή στο ποια θα επιλέξετε, καθώς κάποια μονοπάτια είναι πιο σύντομα αλλά και πιο απότομα και άλλα απαιτούν περισσότερο περπάτημα αλλά είναι πιο βατά. Δυστυχώς, καθώς δεν υπάρχουν σημάνσεις, η επιλογή των μονοπατιών γίνεται αρχικά τυχαία και με τον καιρό κανείς μαθαίνει ποιες διαδρομές προτιμάει, ιδιαίτερα στην κατάβαση όπου τα απότομα σημεία αποτελούν μεγαλύτερη πρόκληση από ότι στην ανάβαση. Αν και διαφορετικές διαδρομές, όλες καταλήγουν ανά φάσεις σε επίπεδα, βατά σημεία κατάλληλα για ξεκούραση και πικ-νικ, γεγονός που επιτρέπει στον αναβάτη να ανέβει το βουνό σε δικούς του ρυθμούς και να μπορέσει να αφουγκραστεί με την ηρεμία του τους ήχους και την ομορφιά του περιβάλλοντος χώρου.

Η ανάβαση ως την κορυφή, χωρίς παύσεις και με σχετικά γρήγορο ρυθμό, μπορεί να πραγματοποιηθεί εντός δύο ωρών, ωστόσο αν δεν γνωρίζετε καλά την περιοχή ή θέλετε να περιηγηθείτε σε χαλαρούς ρυθμούς, είναι θεμιτό να ξεκινήσετε νωρίς το πρωί. Ένας ακόμη λόγος να ξεκινήσετε πρωινές ώρες είναι πως αν και η ανάβαση είναι εύκολη, η κατάβαση έχει μια σχετική δυσκολία στον προσανατολισμό, αν κανείς δεν γνωρίζει την περιοχή, καθώς τα μονοπάτια είναι στενά και οι διασταυρώσεις αρκετές. Αν βρίσκεστε σε σηματοδοτημένο μονοπάτι (με μπλε, κόκκινο ή πορτοκαλί σπρέι), δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, καθώς αργά ή γρήγορα θα βρεθείτε στους πρόποδες, ωστόσο χρειάζεται προσοχή ώστε να μην μείνετε στο βουνό ενώ βραδιάζει. Αν είναι σαββατοκύριακο και το καταφύγιο είναι ανοιχτό, υπάρχει σχεδόν πάντα η επιλογή να κατεβείτε με άλλους αναβάτες ή να μείνετε στο καταφύγιο, αν όμως επιλέξετε καθημερινή όπως εμείς, θα πρέπει να ξεκινήσετε νωρίς, για να έχετε φθάσει στους πρόποδες πριν αρχίσει να δύει ο ήλιος. Μία καλή λύση για να ξεχωρίσετε το μονοπάτι που ακολουθήσατε στην ανάβαση, είναι να τοποθετήσετε μερικές πέτρες τη μια πάνω στην άλλη, στην άκρη του μονοπατιού φυσικά, ώστε να μην προκαλέσετε ατύχημα σε κάποιον ποδηλάτη, σε κοντινές σχετικά αποστάσεις και ιδιαίτερα στις διασταυρώσεις. Κατά καιρούς θα δείτε κορδέλες και υφάσματα πάνω σε κλαδιά δέντρων, ωστόσο καλό είναι να σεβόμαστε το φυσικό περιβάλλον και να μην τοποθετούμε συνθετικά υλικά στην περιοχή, τα οποία μάλιστα δεν συλλέγουμε φεύγοντας.

Όσο ανεβαίνουμε, η βλάστηση πυκνώνει και η χλωρίδα αποκτά μεγαλύτερη ποικιλία από φυλλοβόλους θάμνους, δέντρα γαύρου, φράξου, οστριάς, αριάς, δρυός, καστανιάς και αναρριχώμενα, αλλά και ανοιξιάτικα λουλούδια όπως καμπανούλεςορχεοειδή και γεράνια! Καλό είναι ακόμα και τη θερινή περίοδο να έχετε μαζί σας μια ζακέτα φλις ή αδιάβροχο μπουφάν, αφού όσο ανεβαίνει το υψόμετρο και ο ήλιος χάνεται στην πυκνή βλάστηση, η θερμοκρασία συνήθως μειώνεται.

Ο δρόμος προς την κορυφή, βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το Καταφύγιο ΣΕΟ και ξεκινάει ανηφορικά, πορεία ανοδική που συνεχίζεται μέχρι να βγείτε στον κεντρικό χωματόδρομο προς τις Κεραίες, όπου δεν χρειάζεται σηματοδότηση αφού είναι η μόνη διαδρομή που μπορείτε να ακολουθήσετε.

TipΌταν βγείτε στον κεντρικό δρόμο προς τις Κεραίες θα συναντήσετε πάλι μια μικρή διασταύρωση. Για να βγείτε στις Κεραίες θα συνεχίσετε προς τα αριστερά. Υπάρχει σχετική σηματοδότηση αλλά βρίσκεται πάνω σε κορμό δέντρου και δεν είναι πολύ ευδιάκριτη.

Συνεχίζοντας λοιπόν στο τελευταίο και πιο όμορφο κομμάτι της διαδρομής (850-1200 μ), κανείς συναντά το παραμυθένιο δάσος από οξιές, στων οποίων τη σκιά φυτρώνουν κυκλάμινα αλλά και φτέρες, κρίνοι, γεράνια, νεραγκούλες και πανσέδες. Αξίζει να σημειωθεί πως σε διάφορα σημεία του δάσους υπάρχει μεγάλη ποικιλία μανιταριών αλλά αν δεν γνωρίζετε ποια τρώγονται δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να τα συλλέξετε! Η σκιά που σχηματίζουν οι οξιές και το δροσερό αεράκι, καθιστούν την ανηφορική διαδρομή σχετικά πιο εύκολη. Ύστερα από 15-20 λεπτά περπάτημα, με το που βγει κανείς στην τελική ευθεία προς την κορυφή, ο δρόμος γίνεται βατός και ευθύς, ο ήλιος λούζει τα πάντα με τις αχτίνες του και η θέα κόβει την ανάσα! Αυτή την εποχή, οι Κεραίες αποτελούν ιδανικό σημείο ξεκούρασης, καθώς υπάρχει μεγάλη έκταση πεδιάδας για πικνικ και ηλιοθεραπεία. Για τους λάτρεις της ποδηλασίας, ακόμα και σε εκείνο το σημείο, υπάρχει σηματοδοτημένη διαδρομή, που οδηγεί στο πίσω μέρος της πλαγιάς.

Στη γύρω περιοχή υπήρχε κάποτε πλούσια πανίδα, μεταξύ άλλων λύκοι και αγριόχοιροι, αλλά δυστυχώς ο πληθυσμός τους έχει ελαττωθεί σημαντικά, εξαιτίας του αλόγιστου και παράνομου κυνηγιού. Αν είστε προσεκτικοί και αφουγκράζεστε τους ήχους της περιοχής, θα συναντήσετε σκίουρουςκουνέλια και πολλές σαύρεςΤο κυνήγι απαγορεύεται αυστηρά και υπάρχουν ειδικές σημάνσεις σε όλη την περιοχή.

Τέλος, αν και πολλοί νομίζουν πως η κατάβαση είναι πιο εύκολη από την ανάβαση, καλό θα είναι να προμηθευτείτε ειδικά μπατόν ή κάποιο γερό κλαδί από τα πολλά που υπάρχουν πεσμένα στο έδαφος, καθώς και να έχετε κομμένα τα νύχια των ποδιών σαςγιατί η συνεχής, απότομη κατάβαση, ασκεί μεγάλη πίεση στα μπροστινά άκρα. Φροντίστε να πραγματοποιήσετε τη διαδρομή, μέρα με ήλιο και μηδαμινές πιθανότητες βροχής, καθώς σε περίπτωση βροχόπτωσης το έδαφος και ιδιαίτερα στην κατηφόρα, γίνεται αρκετά ολισθηρό.

Αν βλέποντας τις εικόνες και διαβάζοντας δυο λόγια για το μικρό αυτό διαμάντι της Βορείου Ελλάδος, ενθουσιαστήκατε και επιθυμείτε να  διαπιστώσετε το πόσο όμορφη είναι η περιοχή, ιδίοις όμμασι, τότε με τα παραπάνω απλά tips, μπορείτε οποιαδήποτε στιγμή να πάρετε το σακίδιό σας και να ξεχυθείτε στα καταπράσινα δρομάκια του Χορτιάτη!

Δημοσιεύθηκε στο προσωπικό μου blog